هدف پژوهش حاضر، مقایسه جو خانواده دختران فراری و غیرفراری بود. پژوهش به روش علی – مقایسه ای انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دختران فراری 12 تا 20 ساله مستقر در مراکز ویژه بهزیستی و دختران غیرفراری شهر تهران در سال 1389 بود. بدین منظور 20 نفر از دختران فراری با روش نمونه گیری در دسترس از مراکز ویژه بهزیستی (خانه سلامت و مرکز نواب صفوی) و 20 نفر از دختران غیرفراری که از نظر سن و سطح تحصیلات مشابه دختران فراری بودند با روش نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای از مدارس راهنمایی و دبیرستان های شهر تهران انتخاب شدند. آزمودنی ها با استفاده از پرسشنامه جو خانواده (فرم (R مورد مقایسه قرار گرفتند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون «MANOVA» استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت میانگین نمرات عامل انسجام و کنترل در هر دو گروه معنادار بوده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDf) مراجعه فرمایید.

در این پژوهش به منظور بررسی ویژگیهای شخصیتی دختران فراری و مقابیه آنها با دختران عادی، 50 دختر فراری و 50 دختر عادی انتخاب و مورد آزمون قرار گرفتند. نتایج نشان می دهد که نمرات دختران فراری در ابعاد هیبوکندریا، انکار، مشکلات بین فردی، اضطراب، ناچیزانگاری خود و انحراف، با دختران عادی متفاوت است.

این پژوهش که با هدف بررسی تفاوت دختران فراری با دختران عادی در استفاده از راهبردهای مقابله ای انجام شد، از نوع پس رویدادی است. برای انجام این پژوهش 37 نفر از دختران فراری را که سازمان های مرتبط در مدت اجرای پژوهش دستگیر کرده و نگهداری می کردند، از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. با توجه به میانگین سنی دختران فراری، 37 دختر مجرد ساکن یکی از محلات شهر شیراز که از نظر وضعیت اجتماعی/اقتصادی جز مناطق متوسط رو به پایین محسوب می شدند، به عنوان گروه گواه انتخاب شدند. پرسشنامه راهبردهای مقابله ای (کارور و همکاران، 1989)، پرسشنامه منزلت شغلی همراه با سوالات جمعیت شناختی بر روی آزمودنی ها اجرا گردید. داده ها با استفاده از روش آماری کوواریانس تحلیل گردیدند. نتایج نشان داد که بین دختران فراری و دختران عادی در استفاده از راهبردهای مقابله ای مساله محور و هیجان محور تفاوت معناداری وجود دارد (P<0.001). به این معنا که دختران فراری نسبت به دختران عادی در رویارویی با تنش، کمتر از راهبردهای مساله محور و هیجان محور استفاده می کردند.

فرار جوانان از خانه پدیده ای می باشد که تمام جوامع را درگیر کرده است. ولی در کلیه اجتماعات و تمام زمانها وجود داشته و دارد. پدیده فرار از منزل یک مشکل اجتماعی، خانوادگی و فردی است که سلامت خانواده و جامعه را تهدید می کند. در کل تحقیقات نشان داده اند که؛ فقر مادی و فرهنگی، تاثیر والدین، نداشتن بینش و ندانستن شیوه های تربیتی مناسب از یک سو و ویژگیهای شخصیتی دختران فراری که برونگراتر و هیجان طلب تر از دختران عادی هستند از سوی دیگر موجبات گرفتاری آنان را در این زمینه فراهم کرده است. در همین راستا طی پژوهش حاضر به بررسی ابعاد شخصیتی و ساختارهای خانوادگی دختران فراری پرداخته و پیامدهای جدایی از خانواده یا فقدان آن، بررسی و راهکارهایی برای پیشگیری ارائه شده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

پدیده فرار دختران از منزل که در طی سال های اخیر در جامعه رو به فزونی نهاده از مقوله های آسیب اجتماعی است که مهار آن به مدیریت قوی اجتماعی نیازمند است. ولی در کنار این عامل ویژگی های شخصیتی و انگیزه فردی نیز در ایجاد این معضل نقش بسیار مهمی دارد.این مطالعه از نوع پس رویدادی می باشد. بدین منظور 120 آزمودنی (60 نفر دختر فراری و 60 نفر دختر غیر فراری) انتخاب شدند. دختران فراری 30-11 ساله هستند که در دوره زمانی 1391-1390 توسط نیروی انتظامی دستگیر شده بودند و به مرکز اورژانس اجتماعی شهر تبریز تحویل داده شده بودند. دختران غیرفراری بر اساس سن، میزان تحصیلات، طبقه اقتصادی با دختران فراری همتا شدند. در این مطالعه از مقیاس سیستم های بازداری/ فعالسازی رفتاری کارور و وایت استفاده شد. نتایج حاصل از یافته های تحقیق نشان داد که دو گروه دختران فراری و دختران غیرفراری در سیستم فعال سازی و سیستم بازداری رفتاری با یکدیگر متفاوت بوده و هر دو سیستم در دختران فراری فعال تر است. تفاوت بین سیستم های فعال سازی/بازداری رفتاری دختران فراری و دختران غیرفراری معنادار می باشد. چالش های نظری و پژوهشی در پی بردن به عوامل شخصیتی دختران فراری دریچه ای نوین به سوی پرسش هایی است که دهه ها ذهن پژوهشگران را به خود معطوف داشته است. از این تلاش های پژوهشی به این امر معطوف شده است تا به بررسی عوامل شخصیتی دخیل در فرار دختران از منزل بپردازد.

نوجوانان گاهی به دلیل مشکلات و تعارضات خانوادگی، به امید رهایی از وضع غیر قابل تحمل موجود خود و غافل از پیامدهای فرار از خانه، دست به این اقدام می زنند. فرار دختران از خانه یکی از آسیب های اجتماعی جامعه ما محسوب می شود. علاوه بر نقش بعضی از عوامل محیطی از جمله آشفتگی خانوادگی، سهم عوامل روانشناختی و شخصیتی افراد در انتخاب فرار از خانه به عنوان راه حل مشکلات را نیز نباید از نظر دور داشت. تمرکز تحقیق حاضر بر بررسی مقایسه ای ویژگی های شخصیتی و منبع کنترل دختران فراری و دختران عادی می باشد. به همین منظور، تعداد 101 نفر از دختران فراری و 174 نفر از دختران عادی بوشهری انتخاب شده به عنوان نمونه، پرسشنامه های منبع کنترل لونسون و پنج عامل بزرگ شخصیت را تکمیل نمودند. یافته های تحقیق حاضر نشان داد که دختران فراری در مقایسه با دختران عادی، از ویژگی شخصیتی تجربه پذیری بیشتر ولی از ویژگی های توافق پذیری و برونگرایی کمتری برخوردارند. همچنین، دختران فراری در مقایسه با همتایان عادی خود به شانس اعتقاد بیشتری داشته ولی در خصوص منبع کنترل درونی و افراد قدرتمند، تفاوت معناداری را با همتایان عادی خود نشان ندادند. آموزش سبک های فرزند پروری مناسب که منجر به شکل گیری ویژگی های شخصیتی مناسب و نگرش ها و باورهای منطقی میشود، و نیز شناسایی نوجوانان در معرض ریسک فرار بر اساس ویژگی های شخصیتی آنها، می تواند منجر به کاهش این معضل اجتماعی گردد.